Straatpoëzie uit de ventjas -> open podium in een gesloten stad

Sinds kort loop ik rond als poëzie-dokter: in een jas met zakken vol poëziepamfletjes. Straatdokter van woorden, durf ik wel te zeggen. Op recept schrijf ik poëzie tegen breinrot. De straten op, de Koopgoot in, Centraal Station. Het zijn gewaagde plekken voor kunst zonder regels, want monocultuur domineert. En ja, ik wil dat heel graag doen...ontmoetingen op hartkracht! De stad heeft een knetterende culturele stamorde nodig. 

Geïnspireerd door twee mannen die afgelopen zomer zandsculpturen bouwden midden op de lijnbaan. Twee minuten later stond stadstoezicht erbij. Geen verkoopbevoegdheid. Weg magie. 

Vrijheid en regels op straat botsen, en toch probeer ik ze te onderzoeken. In een ventjas kun je je makkelijk verplaatsen. Ik mag dit blijven doen, zolang ik van plek naar plek ga. Er zit veel wrijving, noem het vuur voor verbinding, op straat.  

Het gesprek wordt vaak gesloten als ik vraag. 
Houd je van poëzie? Alsof, ik zeg. Lust je zuurkool. 
 

Soms sta ik gewoon even stil. Dat geeft me tijd om ons mensen te lezen als een gedicht.  De meeste mensen zijn poëzie, de ene lyrischer dan de ander. Sommige gedichten lezen als een glimlach. Als ik ze uitleg dat poëzie net zoiets is als een bananenschil op straat zien verdwijnen tussen de mensenmassa, snapt iedereen dat wel. Dat is zalig!  

Met liefde zeg ik: tot gauw medemens! 

 
Zie ik je binnenkort? Neem dan een bundeltje voor 5 euro af.  10% van de opbrengst van mijn bundel wordt herbelegd in Straatstemmen, een dichtbundel in de maak met daklozen. Ben je straatartiest? Ga met me mee de straat op.